Ku Życiu.

Małe skaleczenie jest dla dziecka prawdziwym bólem. Mama opatruje ranę, pociesza, pomaga się uspokoić. To jedno z pierwszych doświadczeń, z których uczymy się, co robić, kiedy boli. Później, wobec wydarzeń, których nie potrafimy jeszcze zrozumieć, wracamy do poznanych sposobów reagowania: szukamy bliskich, przyciągamy ich do siebie, osłaniamy.

Chcemy coś zrobić: ratować, walczyć, być potrzebni. Ktoś bliski próbuje nas zatrzymać, bo boi się nas stracić. Próbujemy przekonać siebie nawzajem, chociaż żadne z nas nie może obiecać drugiemu bezpieczeństwa. Każde inaczej rozumie, jak należy poradzić sobie z tym, co nas spotkało.

Trzeba zdecydować, co zabrać, a co zostawić. Dla dziecka oznacza to również wybór jednej zabawki i pożegnanie z pozostałymi. Obietnica powrotu pozwala odejść od rzeczy i ludzi, z którymi nie jesteśmy gotowi rozstać się na zawsze.

Przyjeżdżamy do miasta, w którym ludzie mają swoje sprawy. Nie wiedzą, co nam się przydarzyło, a my dopiero uczymy się być pośród nich z tym, co przeżyliśmy. Szukamy wzrokiem nieba, które pamiętamy z domu. Tutaj jest spokojne. Trudno od razu poczuć ten spokój w sobie.

Próbujemy ułożyć przywiezione rzeczy tak, jak leżały w poprzednim domu. Powtarzamy znajome ruchy, ale rzeczy nie znajdują swojego miejsca. My też jeszcze go nie znajdujemy. Sięgamy po telefon, chcemy połączyć się z domem — z ludźmi i z własnym życiem, które tam zostało.

Bliscy przysyłają nam paczki. Otwieramy je, dotykamy rzeczy, które ktoś dla nas wybrał i zapakował. Przez chwilę czujemy jego obecność. Każdy ma w takim pudełku coś innego i własną historię, do której wraca.

Spotykamy kogoś i nagle nie trzeba wszystkiego tłumaczyć. Znamy te same słowa, pamiętamy podobne miejsca, rozumiemy, o czym mówi druga osoba. Rozmowa zaczyna się od drobiazgu, a po chwili chcemy już opowiedzieć więcej i zostać przy sobie trochę dłużej.

Dzieci chcą się bawić, poznawać innych i urządzać sobie życie tutaj. Przy nich zaczynamy zauważać, ile miejsca zajmuje nasz własny bagaż. Powoli pozwalamy sobie uczestniczyć w tym życiu razem z nimi. Powstają nowe więzi, zapuszczamy korzenie — jakbyśmy uczyli się żyć od początku. A dzieci uczą się od nas, co można zrobić z bólem, który ze sobą przynieśliśmy.